Blauwvoorhoofd amazone Shaco
In april 2008 werden we gebeld of we nog plek hadden voor een amazone.
Shaco van 30-35 jaar, een krijser en nog kaal ook ,werd ons verteld. Shaco's baasje was opgenomen in een verpleeghuis en ze kwam niet meer naar huis. Niemand van de familie wilde Shaco hebben. Toen we binnenkwamen zat daar een zeer kaal angstig klein blauwvoorhoofdamazonetje.

Inmiddels is Shaco overgezet op gezonde biologische pellets en zijn conditie is zichtbaar vooruit gegaan. Shaco is een lieve en eigenlijk probleemloze amazone die enorm geniet van zijn ineens zo vrije leven. Ach, misschien is zijn jasje minder mooi, maar met zo'n lieverd kijk je daar al snel doorheen!


alt

Update:

Je hoort het zo vaak: Een jonge papegaai wordt heel tam en het liefst als hij met de hand is opgefokt. Zelf vind ik dat hiermee de oudere papegaai tekort wordt gedaan. Een baby, gevoed door mensenhanden, kan veel problemen ontwikkelen op weg naar volwassenheid. Door ons "werk" krijgen wij veel te maken met "probleempapegaaien". Hoewel dat woord vaak gebruikt wordt is het vaak onterecht. Bijna altijd zijn de problemen terug te voeren naar het gedrag van de eigenaar. Een geplukte / gefrustreerde vogel waar afstand van gedaan wordt is helaas geen uitzondering. Voedingsfouten en/of een verkeerde benadering spelen hierbij een grote rol maar het is ook vaak een hormonale kwestie. Recente onderzoeken lijken uit te wijzen dat het ook nog eens genetisch kan zijn.

Hoe dan ook, de vogel kan er niks aan doen maar is wel slachtoffer. Neem nou Shacootje.... Zo'n 35 jaar oud en altijd in de kooi gezeten bij een oudere dame die haar bakken vol zaad gaf en in de veronderstelling was dat dat goed was. Niet zo vreemd dus, dat zo'n gaaitje zich uit pure wanhoop kaalplukt. Jaar in, jaar uit.

Shaco bleek zo'n lieve schat, er zit geen kwaad in. Maar toch is er niemand die naar haar vraagt. Het enige wat mensen zien is dat oh zo kale lijfje die haar lieve innerlijk verbergt. Dat kale lijfje, veroorzaakt door frustratie en wanhoop doordat mensen het(onbewust) zo verkeerd deden, en wat tegelijkertijd een definitieve plek in de weg staat. De enige warmte die ze mag ontvangen is dat van haar opvanggezin, waar ze inmiddels al veel te lang zit. Hopend op iemand die verder zou kijken dan haar uiterlijk. Tot op de dag van vandaag, tevergeefs.

Dit alles heeft het opvanggezin doen besluiten dat het wachten afgelopen is en dat Shaco niet meer weggaat. Van nu af aan heeft ook deze lievert een vaste plek. In de warme handen van haar voormalige opvangadres.

Soms vraag ik me af wat de toekomst zal brengen want als er niemand is die dit soort vogels een tweede kans geeft ................................ Wat dan?

Update van het herplaatsgezin:

26 April 2008 hebben we Shaco in Rotterdam opgehaald
een angstig klein kaal blauwvoorhoofdamazonetje.
inmiddels gaat het geweldig met deze klein hartedief.
anstig ? nee hoor allang niet meer,
met de andere papegaaien kan ze het goed vinden.
met Co mijn geelvoorhoofd amazone en Shaco nee dat gaat niet samen.


alt

met haar kale lijfje kan niet altijd als het was fris is naar buiten , maar ik een handdoekje kan het wel.

ooit hebben we geprobeerd haar een jasje aan te doen maar daar dacht ze toch anders over en binnen een paar min. had ze het gesloopt.

Shaco is veranders in een zelfverzekerd klein schatje
wat voor altijd mijn hart heeft gestolen.
en gaat hier niet meer weg