Grijze roodstaart Charlie
Charlie kwam van een (ons bekende) emotionele papegaaien-eigenaar. Ze kon het niet langer aan.
Charlie eiste aandacht en de geluiden die hij dan maakt kon ze niet tegen. Echt alles was er geprobeerd, ze waren in Meppel geweest, hadden bij ons de workshop gevolgd, hadden werkelijk door het hele huis speelplekken gemaakt (die er werkelijk fantastisch uitzagen) maar het ging maar niet over. Ze raakte zelf steeds meer in de stress en dat had zijn weerwerking op de papegaai. Want waar ze niet tegen kon is eigenlijk normaal papegaaien geluid. Fluiten, praten en af en toe lekker uit het gaaiendakje gaan. Logische geluiden voor een jonge(anderhalf jaar) grijze roodstaart. En natuurlijk papegaaiengedrag kun je niet als ongewenst gedrag zien en afleren. Uiteindelijk zou dat ten koste gaan van de papegaai en dat wilde ze natuurlijk niet. Al een half jaar stoeide ze met de gedachte om Charlie af te staan maar nu is het zo ver gekomen dat het echt niet meer anders ging. Ze zat er helemaal doorheen en kon het niet langer opbrengen dus of we hem zo snel mogelijk wilden opvangen.


Charlie is een heerlijke anderhalf jarige jonge vogel die al hartstikke vrij was, en eigenlijk probleemloos. Hij stapt keurig op je hand en aggressie kent hij niet. Toen we hier binnenkwamen heb ik hem lekker op de boom gezet en meteen begon hij onverstoord te spelen. Nam een lekker stukje appel aan en peuzelde dat lekker op. Hij is geweldig goed opgevoed.
Het is natuurlijk heel erg jammer dat deze eigenaar erachter moest komen dat ze eigenlijk niet aan een papegaai had moeten beginnen, maar Charlie heeft daar niks van gemerkt. Niks was ze teveel voor de gaai en ik heb diep respect voor hetgeen ze met deze geweldenaar bereikt heeft!! Ik heb nog veel meer respect voor het feit dat ze deze keuze heeft gemaakt. Want voor Charlie wilde ze gewoon het beste en wij gaan ervoor zorgen dat hij dat ook krijgt!
Wij danken zijn vorige eigenaar voor het vertrouwen!



Update:

Charlie kwam behoorlijk los. Hij werd drukker en drukker. Op zich best logisch voor een jonge vogel maar Charlie ging wel erg ver. Hij probeerde een reactie uit te lokken maar dat is nou net wat we niet deden. Charlie moest leren dat er niemand was die zich ergerde aan zijn lawaai. Met andere papegaaien op de wagen wandelen vond Charlie de ultieme uitdaging. Het leek wel of hij een wedstrijdje deed; Hoe snel heb ik de anderen eraf gejaagd. Langzaam maar zeker kreeg hij door dat hij degene was die apart werd gezet, op een plekje waar hij niet stoer met de anderen kon zitten. Zo zoetjes aan begint hij te snappen dat hij zich beter kan gaan gedragen.

Als je zo intensief met een opvanger bezig bent, ontstaat er al snel een band waar je niet omheen kunt.
Charlie blijft voorgoed bij zijn opvanggezin.

alt

alt